Autor Wątek: Przerażające zdjęcia, historie itp.  (Przeczytany 24289 razy)

Offline Adiee

  • The Bloody Crumpet
  • *****
  • Wiadomości: 4334
    • Tumblr
Przerażające zdjęcia, historie itp.
« dnia: 01 Cze 2011, 18:47:51 »
Założyłam owy temat gdyż lubię różne przerażające filmiki i tego podobne rzeczy.
Jeśli macie jakieś historie, filmy i zdjęcia tego typu wysyłajcie je tutaj :)
« Ostatnia zmiana: 08 Lip 2012, 22:44:10 wysłana przez Adiee »

Offline Fiolnir

  • BlackBerry Muffin
  • **
  • Wiadomości: 144
Odp: Przerażające zdjęcie, historie itp.
« Odpowiedź #1 dnia: 22 Cze 2011, 19:29:24 »
Oczywiście wszystko Poego, Lovcrafta - ale to banał  ;)

Zatem pojadę czymś czego za 99% większość nie zna a wypada bo jakoś dziwnie wydaje mi się iż Emilie to akurat dzieło czytała. A nawet jeśli nie to by chętnie przeczytała  ;)

Charlotte Perkins Gilman's "The Yellow Wallpaper"

It is very seldom that mere ordinary people like John and myself secure ancestral halls for the summer.

A colonial mansion, a hereditary estate, I would say a haunted house, and reach the height of romantic felicity?but that would be asking too much of fate!

Still I will proudly declare that there is something queer about it.

Else, why should it be let so cheaply? And why have stood so long untenanted?

John laughs at me, of course, but one expects that in marriage.

John is practical in the extreme. He has no patience with faith, an intense horror of superstition, and he scoffs openly at any talk of things not to be felt and seen and put down in figures.

John is a physician, and perhaps?(I would not say it to a living soul, of course, but this is dead paper and a great relief to my mind)?perhaps that is one reason I do not get well faster.

You see he does not believe I am sick!

And what can one do?

If a physician of high standing, and one's own husband, assures friends and relatives that there is really nothing the matter with one but temporary nervous depression?a slight hysterical tendency?what is one to do?

My brother is also a physician, and also of high standing, and he says the same thing.

So I take phosphates or phosphites?whichever it is, and tonics, and journeys, and air, and exercise, and am absolutely forbidden to "work" until I am well again.

Personally, I disagree with their ideas.

Personally, I believe that congenial work, with excitement and change, would do me good.

But what is one to do?

I did write for a while in spite of them; but it does exhaust me a good deal?having to be so sly about it, or else meet with heavy opposition.

I sometimes fancy that in my condition if I had less opposition and more society and stimulus?but John says the very worst thing I can do is to think about my condition, and I confess it always makes me feel bad.

So I will let it alone and talk about the house.

The most beautiful place! It is quite alone, standing well back from the road, quite three miles from the village. It makes me think of English places that you read about, for there are hedges and walls and gates that lock, and lots of separate little houses for the gardeners and people.

There is a delicious garden! I never saw such a garden?large and shady, full of box-bordered paths, and lined with long grape-covered arbors with seats under them.

There were greenhouses, too, but they are all broken now.

There was some legal trouble, I believe, something about the heirs and co-heirs; anyhow, the place has been empty for years.

That spoils my ghostliness, I am afraid, but I don't care?there is something strange about the house?I can feel it.

I even said so to John one moonlight evening, but he said what I felt was a draught, and shut the window.

I get unreasonably angry with John sometimes. I'm sure I never used to be so sensitive. I think it is due to this nervous condition.

But John says if I feel so, I shall neglect proper self-control; so I take pains to control myself?before him, at least, and that makes me very tired.

I don't like our room a bit. I wanted one downstairs that opened on the piazza and had roses all over the window, and such pretty old-fashioned chintz hangings! but John would not hear of it.

He said there was only one window and not room for two beds, and no near room for him if he took another.

He is very careful and loving, and hardly lets me stir without special direction.

I have a schedule prescription for each hour in the day; he takes all care from me, and so I feel basely ungrateful not to value it more.

He said we came here solely on my account, that I was to have perfect rest and all the air I could get. "Your exercise depends on your strength, my dear," said he, "and your food somewhat on your appetite; but air you can absorb all the time." So we took the nursery at the top of the house.

It is a big, airy room, the whole floor nearly, with windows that look all ways, and air and sunshine galore. It was nursery first and then playroom and gymnasium, I should judge; for the windows are barred for little children, and there are rings and things in the walls.

The paint and paper look as if a boys' school had used it. It is stripped off?the paper?in great patches all around the head of my bed, about as far as I can reach, and in a great place on the other side of the room low down. I never saw a worse paper in my life.

One of those sprawling flamboyant patterns committing every artistic sin.

It is dull enough to confuse the eye in following, pronounced enough to constantly irritate and provoke study, and when you follow the lame uncertain curves for a little distance they suddenly commit suicide?plunge off at outrageous angles, destroy themselves in unheard of contradictions.

The color is repellent, almost revolting; a smouldering unclean yellow, strangely faded by the slow-turning sunlight.

It is a dull yet lurid orange in some places, a sickly sulphur tint in others.

No wonder the children hated it! I should hate it myself if I had to live in this room long.

There comes John, and I must put this away,?he hates to have me write a word.
*     *     *     *     *    *

We have been here two weeks, and I haven't felt like writing before, since that first day.

I am sitting by the window now, up in this atrocious nursery, and there is nothing to hinder my writing as much as I please, save lack of strength.

John is away all day, and even some nights when his cases are serious.

I am glad my case is not serious!

But these nervous troubles are dreadfully depressing.

John does not know how much I really suffer. He knows there is no reason to suffer, and that satisfies him.

Of course it is only nervousness. It does weigh on me so not to do my duty in any way!

I meant to be such a help to John, such a real rest and comfort, and here I am a comparative burden already!

Nobody would believe what an effort it is to do what little I am able,?to dress and entertain, and order things.

It is fortunate Mary is so good with the baby. Such a dear baby!

And yet I cannot be with him, it makes me so nervous.

I suppose John never was nervous in his life. He laughs at me so about this wall-paper!

At first he meant to repaper the room, but afterwards he said that I was letting it get the better of me, and that nothing was worse for a nervous patient than to give way to such fancies.

He said that after the wall-paper was changed it would be the heavy bedstead, and then the barred windows, and then that gate at the head of the stairs, and so on.

"You know the place is doing you good," he said, "and really, dear, I don't care to renovate the house just for a three months' rental."

"Then do let us go downstairs," I said, "there are such pretty rooms there."

Then he took me in his arms and called me a blessed little goose, and said he would go down cellar, if I wished, and have it whitewashed into the bargain.

But he is right enough about the beds and windows and things.

It is an airy and comfortable room as any one need wish, and, of course, I would not be so silly as to make him uncomfortable just for a whim.

I'm really getting quite fond of the big room, all but that horrid paper.

Out of one window I can see the garden, those mysterious deep-shaded arbors, the riotous old-fashioned flowers, and bushes and gnarly trees.

Out of another I get a lovely view of the bay and a little private wharf belonging to the estate. There is a beautiful shaded lane that runs down there from the house. I always fancy I see people walking in these numerous paths and arbors, but John has cautioned me not to give way to fancy in the least. He says that with my imaginative power and habit of story-making, a nervous weakness like mine is sure to lead to all manner of excited fancies, and that I ought to use my will and good sense to check the tendency. So I try.

I think sometimes that if I were only well enough to write a little it would relieve the press of ideas and rest me.

But I find I get pretty tired when I try.

It is so discouraging not to have any advice and companionship about my work. When I get really well, John says we will ask Cousin Henry and Julia down for a long visit; but he says he would as soon put fireworks in my pillow-case as to let me have those stimulating people about now.

I wish I could get well faster.

But I must not think about that. This paper looks to me as if it knew what a vicious influence it had!

There is a recurrent spot where the pattern lolls like a broken neck and two bulbous eyes stare at you upside down.

I get positively angry with the impertinence of it and the everlastingness. Up and down and sideways they crawl, and those absurd, unblinking eyes are everywhere. There is one place where two breadths didn't match, and the eyes go all up and down the line, one a little higher than the other.

I never saw so much expression in an inanimate thing before, and we all know how much expression they have! I used to lie awake as a child and get more entertainment and terror out of blank walls and plain furniture than most children could find in a toy-store.

I remember what a kindly wink the knobs of our big, old bureau used to have, and there was one chair that always seemed like a strong friend.

I used to feel that if any of the other things looked too fierce I could always hop into that chair and be safe.

The furniture in this room is no worse than inharmonious, however, for we had to bring it all from downstairs. I suppose when this was used as a playroom they had to take the nursery things out, and no wonder! I never saw such ravages as the children have made here.

The wall-paper, as I said before, is torn off in spots, and it sticketh closer than a brother?they must have had perseverance as well as hatred.

Then the floor is scratched and gouged and splintered, the plaster itself is dug out here and there, and this great heavy bed which is all we found in the room, looks as if it had been through the wars.

But I don't mind it a bit?only the paper.

There comes John's sister. Such a dear girl as she is, and so careful of me! I must not let her find me writing.

She is a perfect and enthusiastic housekeeper, and hopes for no better profession. I verily believe she thinks it is the writing which made me sick!

But I can write when she is out, and see her a long way off from these windows.

There is one that commands the road, a lovely shaded winding road, and one that just looks off over the country. A lovely country, too, full of great elms and velvet meadows.

This wallpaper has a kind of sub-pattern in a different shade, a particularly irritating one, for you can only see it in certain lights, and not clearly then.

But in the places where it isn't faded and where the sun is just so?I can see a strange, provoking, formless sort of figure, that seems to skulk about behind that silly and conspicuous front design.

There's sister on the stairs!
*     *     *     *     *    *

Well, the Fourth of July is over! The people are all gone and I am tired out. John thought it might do me good to see a little company, so we just had mother and Nellie and the children down for a week.

Of course I didn't do a thing. Jennie sees to everything now.

But it tired me all the same.

John says if I don't pick up faster he shall send me to Weir Mitchell in the fall.
But I don't want to go there at all. I had a friend who was in his hands once, and she says he is just like John and my brother, only more so!

Besides, it is such an undertaking to go so far.

I don't feel as if it was worth while to turn my hand over for anything, and I'm getting dreadfully fretful and querulous.

I cry at nothing, and cry most of the time.

Of course I don't when John is here, or anybody else, but when I am alone.

And I am alone a good deal just now. John is kept in town very often by serious cases, and Jennie is good and lets me alone when I want her to.

So I walk a little in the garden or down that lovely lane, sit on the porch under the roses, and lie down up here a good deal.

I'm getting really fond of the room in spite of the wallpaper. Perhaps because of the wallpaper.

It dwells in my mind so!

I lie here on this great immovable bed?it is nailed down, I believe?and follow that pattern about by the hour. It is as good as gymnastics, I assure you. I start, we'll say, at the bottom, down in the corner over there where it has not been touched, and I determine for the thousandth time that I will follow that pointless pattern to some sort of a conclusion.

I know a little of the principle of design, and I know this thing was not arranged on any laws of radiation, or alternation, or repetition, or symmetry, or anything else that I ever heard of.

It is repeated, of course, by the breadths, but not otherwise.

Looked at in one way each breadth stands alone, the bloated curves and flourishes?a kind of "debased Romanesque? with delirium tremens?go waddling up and down in isolated columns of fatuity.

But, on the other hand, they connect diagonally, and the sprawling outlines run off in great slanting waves of optic horror, like a lot of wallowing seaweeds in full chase.

The whole thing goes horizontally, too, at least it seems so, and I exhaust myself in trying to distinguish the order of its going in that direction.

They have used a horizontal breadth for a frieze, and that adds wonderfully to the confusion.

There is one end of the room where it is almost intact, and there, when the crosslights fade and the low sun shines directly upon it, I can almost fancy radiation after all,?the interminable grotesques seem to form around a common centre and rush off in headlong plunges of equal distraction.

It makes me tired to follow it. I will take a nap I guess.
*     *     *     *     *    *

I don't know why I should write this.

I don't want to.

I don't feel able.

And I know John would think it absurd. But I must say what I feel and think in some way?it is such a relief!

But the effort is getting to be greater than the relief.

Half the time now I am awfully lazy, and lie down ever so much.

John says I mustn't lose my strength, and has me take cod liver oil and lots of tonics and things, to say nothing of ale and wine and rare meat.

Dear John! He loves me very dearly, and hates to have me sick. I tried to have a real earnest reasonable talk with him the other day, and tell him how I wish he would let me go and make a visit to Cousin Henry and Julia.

But he said I wasn't able to go, nor able to stand it after I got there; and I did not make out a very good case for myself, for I was crying before I had finished.

It is getting to be a great effort for me to think straight. Just this nervous weakness I suppose.

And dear John gathered me up in his arms, and just carried me upstairs and laid me on the bed, and sat by me and read to me till it tired my head.

He said I was his darling and his comfort and all he had, and that I must take care of myself for his sake, and keep well.

He says no one but myself can help me out of it, that I must use my will and self-control and not let any silly fancies run away with me.

There's one comfort, the baby is well and happy, and does not have to occupy this nursery with the horrid wallpaper.

If we had not used it, that blessed child would have! What a fortunate escape! Why, I wouldn't have a child of mine, an impressionable little thing, live in such a room for worlds.

I never thought of it before, but it is lucky that John kept me here after all, I can stand it so much easier than a baby, you see.

Of course I never mention it to them any more?I am too wise,?but I keep watch of it all the same.

There are things in that paper that nobody knows but me, or ever will.

Behind that outside pattern the dim shapes get clearer every day.

It is always the same shape, only very numerous.

And it is like a woman stooping down and creeping about behind that pattern. I don't like it a bit. I wonder?I begin to think?I wish John would take me away from here!
*     *     *     *     *    *
It is so hard to talk to John about my case, because he is so wise, and because he loves me so.

But I tried it last night.

It was moonlight. The moon shines in all around just as the sun does.

I hate to see it sometimes, it creeps so slowly, and always comes in by one window or another.

John was asleep and I hated to waken him, so I kept still and watched the moonlight on that undulating wallpaper till I felt creepy.

The faint figure behind seemed to shake the pattern, just as if she wanted to get out.

I got up softly and went to feel and see if the paper did move, and when I came back John was awake.

"What is it, little girl?" he said. "Don't go walking about like that? you'll get cold."

I thought it was a good time to talk, so I told him that I really was not gaining here, and that I wished he would take me away.

"Why, darling!" said he, "our lease will be up in three weeks, and I can't see how to leave before.

"The repairs are not done at home, and I cannot possibly leave town just now. Of course if you were in any danger, I could and would, but you really are better, dear, whether you can see it or not. I am a doctor, dear, and I know. You are gaining flesh and color, your appetite is better, I feel really much easier about you."

"I don't weigh a bit more," said I, "nor as much; and my appetite may be better in the evening when you are here, but it is worse in the morning when you are away!"

"Bless her little heart!" said he with a big hug, "she shall be as sick as she pleases! But now let's improve the shining hours by going to sleep, and talk about it in the morning!"

"And you won't go away?" I asked gloomily.

"Why, how can I, dear? It is only three weeks more and then we will take a nice little trip of a few days while Jennie is getting the house ready. Really dear you are better!"

"Better in body perhaps?" I began, and stopped short, for he sat up straight and looked at me with such a stern, reproachful look that I could not say another word.

"My darling," said he, "I beg of you, for my sake and for our child's sake, as well as for your own, that you will never for one instant let that idea enter your mind! There is nothing so dangerous, so fascinating, to a temperament like yours. It is a false and foolish fancy. Can you not trust me as a physician when I tell you so?"

So of course I said no more on that score, and we went to sleep before long. He thought I was asleep first, but I wasn't, and lay there for hours trying to decide whether that front pattern and the back pattern really did move together or separately.
*     *     *     *     *    *

On a pattern like this, by daylight, there is a lack of sequence, a defiance of law, that is a constant irritant to a normal mind.

The color is hideous enough, and unreliable enough, and infuriating enough, but the pattern is torturing.

You think you have mastered it, but just as you get well underway in following, it turns a back-somersault and there you are. It slaps you in the face, knocks you down, and tramples upon you. It is like a bad dream.

The outside pattern is a florid arabesque, reminding one of a fungus. If you can imagine a toadstool in joints, an interminable string of toadstools, budding and sprouting in endless convolutions?why, that is something like it.

That is, sometimes!

There is one marked peculiarity about this paper, a thing nobody seems to notice but myself, and that is that it changes as the light changes.

When the sun shoots in through the east window?I always watch for that first long, straight ray?it changes so quickly that I never can quite believe it.

That is why I watch it always.

By moonlight?the moon shines in all night when there is a moon?I wouldn't know it was the same paper.

At night in any kind of light, in twilight, candlelight, lamplight, and worst of all by moonlight, it becomes bars! The outside pattern I mean, and the woman behind it is as plain as can be.

I didn't realize for a long time what the thing was that showed behind, that dim sub-pattern, but now I am quite sure it is a woman.

By daylight she is subdued, quiet. I fancy it is the pattern that keeps her so still. It is so puzzling. It keeps me quiet by the hour.

I lie down ever so much now. John says it is good for me, and to sleep all I can.

Indeed he started the habit by making me lie down for an hour after each meal.

It is a very bad habit I am convinced, for you see I don't sleep.

And that cultivates deceit, for I don't tell them I'm awake?O no!

The fact is I am getting a little afraid of John.

He seems very queer sometimes, and even Jennie has an inexplicable look.

It strikes me occasionally, just as a scientific hypothesis,?that perhaps it is the paper!

I have watched John when he did not know I was looking, and come into the room suddenly on the most innocent excuses, and I've caught him several times looking at the paper! And Jennie too. I caught Jennie with her hand on it once.

She didn't know I was in the room, and when I asked her in a quiet, a very quiet voice, with the most restrained manner possible, what she was doing with the paper?she turned around as if she had been caught stealing, and looked quite angry?asked me why I should frighten her so!

Then she said that the paper stained everything it touched, that she had found yellow smooches on all my clothes and John's, and she wished we would be more careful!

Did not that sound innocent? But I know she was studying that pattern, and I am determined that nobody shall find it out but myself!
*     *     *     *     *    *
Life is very much more exciting now than it used to be. You see I have something more to expect, to look forward to, to watch. I really do eat better, and am more quiet than I was.

John is so pleased to see me improve! He laughed a little the other day, and said I seemed to be flourishing in spite of my wall-paper.

I turned it off with a laugh. I had no intention of telling him it was because of the wall-paper?he would make fun of me. He might even want to take me away.

I don't want to leave now until I have found it out. There is a week more, and I think that will be enough.
*     *     *     *     *    *

I'm feeling ever so much better! I don't sleep much at night, for it is so interesting to watch developments; but I sleep a good deal in the daytime.

In the daytime it is tiresome and perplexing.

There are always new shoots on the fungus, and new shades of yellow all over it. I cannot keep count of them, though I have tried conscientiously.

It is the strangest yellow, that wall-paper! It makes me think of all the yellow things I ever saw?not beautiful ones like buttercups, but old foul, bad yellow things.

But there is something else about that paper?the smell! I noticed it the moment we came into the room, but with so much air and sun it was not bad. Now we have had a week of fog and rain, and whether the windows are open or not, the smell is here.

It creeps all over the house.

I find it hovering in the dining-room, skulking in the parlor, hiding in the hall, lying in wait for me on the stairs.

It gets into my hair.

Even when I go to ride, if I turn my head suddenly and surprise it?there is that smell!

Such a peculiar odor, too! I have spent hours in trying to analyze it, to find what it smelled like.

It is not bad?at first, and very gentle, but quite the subtlest, most enduring odor I ever met.

In this damp weather it is awful, I wake up in the night and find it hanging over me.

It used to disturb me at first. I thought seriously of burning the house?to reach the smell.

But now I am used to it. The only thing I can think of that it is like is the color of the paper! A yellow smell.

There is a very funny mark on this wall, low down, near the mopboard. A streak that runs round the room. It goes behind every piece of furniture, except the bed, a long, straight, even smooch, as if it had been rubbed over and over.

I wonder how it was done and who did it, and what they did it for. Round and round and round?round and round and round?it makes me dizzy!
*     *     *     *     *    *

I really have discovered something at last.

Through watching so much at night, when it changes so, I have finally found out.

The front pattern does move?and no wonder! The woman behind shakes it!

Sometimes I think there are a great many women behind, and sometimes only one, and she crawls around fast, and her crawling shakes it all over.

Then in the very bright spots she keeps still, and in the very shady spots she just takes hold of the bars and shakes them hard.

And she is all the time trying to climb through. But nobody could climb through that pattern?it strangles so; I think that is why it has so many heads.

They get through, and then the pattern strangles them off and turns them upside down, and makes their eyes white!

If those heads were covered or taken off it would not be half so bad.
*     *     *     *     *    *

I think that woman gets out in the daytime!

And I'll tell you why?privately?I've seen her!

I can see her out of every one of my windows!

It is the same woman, I know, for she is always creeping, and most women do not creep by daylight.

I see her in that long shaded lane, creeping up and down. I see her in those dark grape arbors, creeping all around the garden.

I see her on that long road under the trees, creeping along, and when a carriage comes she hides under the blackberry vines.

I don't blame her a bit. It must be very humiliating to be caught creeping by daylight!

I always lock the door when I creep by daylight. I can't do it at night, for I know John would suspect something at once.

And John is so queer now, that I don't want to irritate him. I wish he would take another room! Besides, I don't want anybody to get that woman out at night but myself.

I often wonder if I could see her out of all the windows at once.

But, turn as fast as I can, I can only see out of one at one time.

And though I always see her, she may be able to creep faster than I can turn!

I have watched her sometimes away off in the open country, creeping as fast as a cloud shadow in a high wind.
*     *     *     *     *    *

If only that top pattern could be gotten off from the under one! I mean to try it, little by little.

I have found out another funny thing, but I shan't tell it this time! It does not do to trust people too much.

There are only two more days to get this paper off, and I believe John is beginning to notice. I don't like the look in his eyes.

And I heard him ask Jennie a lot of professional questions about me. She had a very good report to give.

She said I slept a good deal in the daytime.

John knows I don't sleep very well at night, for all I'm so quiet!

He asked me all sorts of questions, too, and pretended to be very loving and kind.

As if I couldn't see through him!

Still, I don't wonder he acts so, sleeping under this paper for three months.

It only interests me, but I feel sure John and Jennie are secretly affected by it.
*     *     *     *     *    *
Hurrah! This is the last day, but it is enough. John to stay in town over night, and won't be out until this evening.

Jennie wanted to sleep with me?the sly thing! But I told her I should undoubtedly rest better for a night all alone.

That was clever, for really I wasn't alone a bit! As soon as it was moonlight and that poor thing began to crawl and shake the pattern, I got up and ran to help her.

I pulled and she shook, I shook and she pulled, and before morning we had peeled off yards of that paper.

A strip about as high as my head and half around the room.

And then when the sun came and that awful pattern began to laugh at me, I declared I would finish it to-day!

We go away to-morrow, and they are moving all my furniture down again to leave things as they were before.

Jennie looked at the wall in amazement, but I told her merrily that I did it out of pure spite at the vicious thing.

She laughed and said she wouldn't mind doing it herself, but I must not get tired.

How she betrayed herself that time!

But I am here, and no person touches this paper but me,?not alive!

She tried to get me out of the room?it was too patent! But I said it was so quiet and empty and clean now that I believed I would lie down again and sleep all I could; and not to wake me even for dinner?I would call when I woke.

So now she is gone, and the servants are gone, and the things are gone, and there is nothing left but that great bedstead nailed down, with the canvas mattress we found on it.

We shall sleep downstairs to-night, and take the boat home tomorrow.

I quite enjoy the room, now it is bare again.

How those children did tear about here!

This bedstead is fairly gnawed!

But I must get to work.

I have locked the door and thrown the key down into the front path.

I don't want to go out, and I don't want to have anybody come in, till John comes.

I want to astonish him.

I've got a rope up here that even Jennie did not find. If that woman does get out, and tries to get away, I can tie her!

But I forgot I could not reach far without anything to stand on!

This bed will not move!

I tried to lift and push it until I was lame, and then I got so angry I bit off a little piece at one corner?but it hurt my teeth.

Then I peeled off all the paper I could reach standing on the floor. It sticks horribly and the pattern just enjoys it! All those strangled heads and bulbous eyes and waddling fungus growths just shriek with derision!

I am getting angry enough to do something desperate. To jump out of the window would be admirable exercise, but the bars are too strong even to try.

Besides I wouldn't do it. Of course not. I know well enough that a step like that is improper and might be misconstrued.

I don't like to look out of the windows even?there are so many of those creeping women, and they creep so fast.

I wonder if they all come out of that wall-paper as I did?

But I am securely fastened now by my well-hidden rope?you don't get me out in the road there!

I suppose I shall have to get back behind the pattern when it comes night, and that is hard!

It is so pleasant to be out in this great room and creep around as I please!

I don't want to go outside. I won't, even if Jennie asks me to.

For outside you have to creep on the ground, and everything is green instead of yellow.

But here I can creep smoothly on the floor, and my shoulder just fits in that long smooch around the wall, so I cannot lose my way.

Why there's John at the door!

It is no use, young man, you can't open it!

How he does call and pound!

Now he's crying for an axe.

It would be a shame to break down that beautiful door!

"John dear!" said I in the gentlest voice, "the key is down by the front steps, under a plaintain leaf! "

That silenced him for a few moments.

Then he said?very quietly indeed, "Open the door, my darling!"

"I can't," said I. "The key is down by the front door under a plantain leaf!"

And then I said it again, several times, very gently and slowly, and said it so often that he had to go and see, and he got it of course, and came in. He stopped short by the door.

"What is the matter?" he cried. "For God's sake, what are you doing! "

I kept on creeping just the same, but I looked at him over my shoulder.

"I've got out at last," said I, "in spite of you and Jane. And I've pulled off most of the paper, so you can't put me back!"

Now why should that man have fainted? But he did, and right across my path by the wall, so that I had to creep over him every time!
Links for the Primary Symbols and Images
by Viola Garcia

Myself:  (1.) ?In introducing ?myself? and ?John,? the narrator intensifies her  awkward positioning in her sentence and society; she is not even on par with ?ordinary people like John'?  (Golden 195). Return to Text.
Colonial mansion, a hereditary estate:  (1.) The statement expresses ??ordinary? people {that} harbor ideas above their station, aspiring to an ?ancestral? or ?colonial? nobility to which they have no title?; the locale offers ?forbidden identities and sexualities, whatever unspeakable yet haunting forms of ?romantic felicity? . . . ? (Crewe 283). (2.) It is also representative of ?what Lacan has called the symbolic order, the order of Language?  (Haney-Peritz 117).  (3.) John S. Bak explains that the mansion incorporates ?external instruments of restraint suggestive of a prison or a mental ward? (41). Return to Text.

Queer:  (1.) Jonathan Crewe explains that Gilman uses the word during a time of great cultural change from  the meaning of ?strange? and ?peculiar? to the euphemisms associated with homosexuality, thus calling her readers to ?recognize same-sex desire as repressed, not absent, in normative heterosexuality? (279).  On the other hand he also states, it connotes a ?certain consciousness of repression? which might lead ?to ?queer? self-recognition on the part of the reader? (Crewe 287). Return to Text.

One:  (1.) Gilman uses this noun to describe how the narrator ?disguises her autonomy? and ?conveys the narrator?s helplessness and perceived inability to change her uncomfortable situation; the repetition of ?one? creates a haunting echo of anonymity throughout this entry and the entire story? (Golden 195).  (2.) It ?designates class-marked and code-governed social personhood . . . . [and represents] the social speech codes of decorous rationality . . .? (Crewe 275).  (3.) It demonstrates ?a sense of conventional acquiescence . . . ? (King 28). Return to Text.

Sickness:  (1.) The state represents ?the breaking free, even if  only in the hallucination of madness . . . ?  If it is the ?result of her alienation from the role society expects her to play, then her insistence that she is ill is an evasion of that reality?; ?In the abject helplessness of her insanity lies the means of power by which her repressed shadow can gain a form of victory? (King 25, 27, 31)  (2.) This insanity ??madness,?  [is] a potent metaphor for feminine anger? (Knight 290). Return to Text.

Physicians:  (1.) The narrator?s husband and brother represent, ?The power that men possess over women?to prescribe what they may or may not do [and] . . . to diagnose -- to name what is sickness and health, abnormal and normal? (King 27). Return to Text.

Yellow:  (1.) According to Lanser, the color in Gilman?s cultural era ?applied not only to the Chinese, Japanese, and the light-skinned African-Americans but also to Jews, Poles, Hungarians, Italians, and even the Irish? and symbolized ?inferiority, strangeness, cowardice, ugliness, and backwardness?  (426, 427). Return to Text.

Writing: (1.) The undated journal entries ?can be seen as a spatial indication of the narrator?s own fragmented sense of self? (Golden 193).  (2.) Golden suggests that the writing is not ?a place for self-expression or a safe domain? for the narrator?s newly emerging sense of self (Golden 194).  (3.) The narrator is allowed ?an artistic sensibility, one that evidently begins to resurface the moment that John locks her away . . . ?; but ?Instead of being freed by this aesthetic and potentially liberating confrontation, however, she is defeated, destroyed, and driven to madness . . . ? (Hume 479, 480). (4.) It is also ?her only opportunity to use her own discourse? (King 27).  (5.) Susan S. Lanser states it ?constitutes a kind of sanity in the face of the insanity of male dominance? (418).  (6.)   The narrator ?not only reveals her unconscious awareness of her fictive design, but also leads her readers toward an understanding both of the terror and dark  amusement she feels as she confronts herself-a prisoner inside the yellow wall-paper an unsavory social text created and sustained not only by men like John, but by women like Jennie, and, most horribly, herself? (Hume 480). Return to Text.
Mary:  (1.) The nanny represents ?the spiritual and maternal perfection which the narrator so conspicuously lacks.  The narrator . . . fits nowhere . . . and is appropriately nameless?  (Johnson 526). Return to Text.

Wall-paper:  (1.) To the narrator it represents ?her ?repressed other?  or ?suppressed self?? (Hume 481).  (2.) It also ?comes to stand (in) for whatever it is that produces the queer affect: ?It is stripped - off the paper - in great patches . . .? ? (Crewe 283).  (3.) It is ?the desire which haunts her socially conforming self: the desire for an uncanny, forbidden self, unreadable, lawless and mocking?;  the paper she writes on is ??dead paper? . . . forbidden paper . . . She creates it and it creates her? (King 29, 31). Return to Text.

Jennie:  (1.) She represents the ?husband?s sibling-surrogate,  other woman, sister-in-law,  nursing-sister, keeper . . . [and is] viewed  by  the narrator as a conjugal collaborator,  enforcer, and rival claimant upon the wallpaper . . . ?  (Crewe 280). Return to Text.

John: (1.) Hume views the narrator?s husband as ?mechanistic, rigid, predictable, and sexist? (478).   (2.) And yet there is the view of him as a ?censor and heterosexual rescuer? (Crewe 280).   (3.) He is ?to be chained to a madwoman . . . the logical product of his own ideology? (King 31).  (4.) John also ?resembles the penal officers of the eighteenth-century psychiatric wards or penitentiaries . . . ? (Bak 41). Return to Text.

I: (1.) Gilman?s use  and placement of this pronoun ?demonstrate a positive change in self-presentation precisely at the point when her actions dramatically compromise her sanity and condemn her to madness? and the word ?becomes not an act of assertion but rather of acquiescence determined by John?s authority? (Golden 193, 195).  The noun ?convey an emerging sense of self and conviction . . . [and] a stronger albeit fictionalized self?; it ?connotes power . . . a reversal of the dynamics of power between the narrator and John?  (Golden 196).  (2.) It expresses the ?flighty or rebellious thoughts . . .? (Crewe 275).  (3.) The pronoun expresses the narrator?s inability to conform to social approval and male protection-- ?patriarchal ideology.?  Gilman utilizes the word to  state the narrator?s unacceptable opinions in ?active defiance? (King 28). Return to Text.

Moonlight:  (1.) The narrator ?comes to life at night . . . [it?s the] nocturnal world of the unconscious . . . empowering imagination? (Johnson 525).  (2.) In the night, ?not only did the shadow woman first appear while John was sleeping, but the narrator also suspects . . . that she is what John really desires, the secret he would reveal if he were given the opportunity to do so? (Haney-Peritz 120). Return to Text.

Pattern:  (1.) When compared to gymnastics, it ?presents her interests as a game . . .? and expresses a ?contrast between the rigidly mannered and socially acceptable behavior of her husband (and less empathically, of Jennie) and her increasing dissatisfaction with such behavior? (Hume 480).  (2.) ?Its energy and fertility are anarchic and lawless, at times aggressive.  It displays, that is, an assertive creativity and originality that have no place in the wifely ideal constructed by patriarchal ideology.  It suggests that expression of her imaginative energies, which, if not checked, might ?lead to all manner of excited fancies? over which her husband would have no control? (King 29). Return to Text.

Daylight:  (1.) It depicts ?masculine order and domestic routine?  and ?rigidly hierarchical and imaginatively sterile daylight world . . . ?;  and a ?conscious struggle . . . from idle fancy . . . ?  (Johnson 523, 525). Return to Text.

Yellow Smell:  (1.) The narrator withstands the strong ?synaesthetic disorientation? because it adds to her fear and ?the more confused she becomes . . . the clearer her vision of an emerging ?subtext,? in which her imprisoned double is frantically shaking the bars of her prison? (Johnson 529). Return to Text.

Tearing the paper:  (1.) In this act, the narrator ?assists the double to break free from the forms that  confine her?; yet this act can also be viewed as ?not intended . . . to free her from male repression, as has been suggested, but to eliminate the rebellious self which is preventing her from achieving her ego-ideal?; a ?destruction of the other self? (King 25, 30, 31). Return to Text.

?I kept on creeping?:  (1.) Beverly A. Hume describes the ironic transformation in the narrator?s husband as ?by ?fainting,? altering his conventional role as a soothing, masculine figure to that of a stereotypically weak nineteenth-century female?  (478).  (2.) The ?male mastery is tipped over into nightmare parody, as total abdication of power transforms itself into another form of power? (King 31).  (3.) This ending image shows ?a conjunction of erotic and aggressive impulses, a conjunction which once again suggests that by identifying herself with the wallpaper?s shadow-woman, the narrator has firmly installed herself in the realm of the imagery, the realm of haunted house? (Haney-Peritz 120).  (4.) On the other hand Denise D. Knight states, ?crawling on one?s hands and knees is emblematic of the crudest form of servility? (290). Return to Text.

Jane:  (1.) When the narrator uses her name in the third person, she depicts ?the conflict between the heroine?s two selves . . .? (King 29).   (2.) Gilman?s use of this word ?shows subconscious signs of resentment towards her roles of wife and mother? (Knight 290). Return to Text.

Charlotte Perkins Gilman, "Why I Wrote The Yellow Wallpaper" (1913)
This article originally appeared in the October 1913 issue of The Forerunner.

        Many and many a reader has asked that. When the story first came out, in the New England Magazine about 1891, a Boston physician made protest in The Transcript. Such a story ought not to be written, he said; it was enough to drive anyone mad to read it.

        Another physician, in Kansas I think, wrote to say that it was the best description of incipient insanity he had ever seen, and--begging my pardon--had I been there?

        Now the story of the story is this:

        For many years I suffered from a severe and continuous nervous breakdown tending to melancholia--and beyond. During about the third year of this trouble I went, in devout faith and some faint stir of hope, to a noted specialist in nervous diseases, the best known in the country. This wise man put me to bed and applied the rest cure, to which a still-good physique responded so promptly that he concluded there was nothing much the matter with me, and sent me home with solemn advice to "live as domestic a life as far as possible," to "have but two hours' intellectual life a day," and "never to touch pen, brush, or pencil again" as long as I lived. This was in 1887.

        I went home and obeyed those directions for some three months, and came so near the borderline of utter mental ruin that I could see over.

        Then, using the remnants of intelligence that remained, and helped by a wise friend, I cast the noted specialist's advice to the winds and went to work again--work, the normal life of every human being; work, in which is joy and growth and service, without which one is a pauper and a parasite--ultimately recovering some measure of power.

        Being naturally moved to rejoicing by this narrow escape, I wrote The Yellow Wallpaper, with its embellishments and additions, to carry out the ideal (I never had hallucinations or objections to my mural decorations) and sent a copy to the physician who so nearly drove me mad. He never acknowledged it.

        The little book is valued by alienists and as a good specimen of one kind of literature. It has, to my knowledge, saved one woman from a similar fate--so terrifying her family that they let her out into normal activity and she recovered.

        But the best result is this. Many years later I was told that the great specialist had admitted to friends of his that he had altered his treatment of neurasthenia since reading The Yellow Wallpaper.

        It was not intended to drive people crazy, but to save people from being driven crazy, and it worked.

Prepared by Professor Catherine Lavender for courses in The Department of History, The College of Staten Island of The City University of New York. Last modified: Tuesday 8 June 1999.
« Ostatnia zmiana: 27 Cze 2011, 19:49:08 wysłana przez Ankh »

Offline cho

  • BlackBerry Muffin
  • **
  • Wiadomości: 134
  • nevermore!
    • HUH, NEW BLOG.
Odp: Przerażające zdjęcie, historie itp.
« Odpowiedź #2 dnia: 22 Cze 2011, 22:20:13 »
Huh, z Gilmanem jestem zaprzyjaźniona od dawna, a skoro już Fiolnir zaczęła o Poe, może ja tak randomowo przedstawię, że prawdopodobnie od 10 lat niezmiennie moim ulubionym dziełem jego jest "The Black Cat" to była pierwsza miłość, od pierwszego wejrzenia, więc kto nie zna tak podstawowej klasyki, proszę się jak najszybciej zapoznać~ :3

Nie spodziewam się i nie wymagam wiary dla wielce dziwnej i wielce
skądinąd poufnej opowieści, którą chcę pismem utrwalić. Byłbym
szaleńcem, gdybym się tego spodziewał w chwili, gdy własne moje zmysły
odmawiają mi swego świadectwa. Szaleńcem jednak nie jestem - i mam
zupełną pewność, że nie majaczę. Przecież jutro - umieram, dziś tedy
pragnąłbym ulżyć swej duszy spowiedzią.

Moim zamiarem bezpośrednim jest - jasne, treściwe i bezstronne podanie
do wiadomości powszechnej szeregu nagich zdarzeń z zakresu życia
domowego. Zdarzenia owe w skutkach- przeraziły mię- wzięły na męki -
unicestwiły. Mimo to nie będę próbował wyświetlania ich istoty. Dla mnie
osobiście ukazały się od strony zgrozy, więcej baroku. Kiedyś, być może,
znajdzie się umysł, który zmorę moją sprowadzi do poziomu zjawisk
oklepanych - umysł pogodniejszy, logiczniejszy i o wiele mniej od mego
płomienny, który w wypadkach ze zgrozą przeze mnie głoszonych wykryje
jeno zwykłą następczość przyczyn i skutków, niezmiernie zgodnych z
ładem codziennym.

Od dziecka zdradzałem miękkość i ludzkość uczuć. Tkliwość mego serca
była tak znamienna, że dzięki niej stałem się kozłem ofiarnym mych
kolegów. szczególnie przepadałem za zwierzętami i za zgodą rodziców
posiadałem wielce różnorodny zespół ulubieńców. Cały niemal czas
spędzałem w ich towarzystwie i nigdy nie czułem się tak szczęśliwy, jak
wówczas gdy je darzyłem pokarmem i pieszczotą.

Ta osobliwość mego przyrodzenia wzrastała wraz z wiekiem i gdym
zmężniał, stąd głównie czerpałem moje uciechy. Tym, którzy darzą
uczuciem wiernego i zmyślnego psa, nie mam potrzeby tłumaczenia istoty
i stopnia zadowoleń płynących z owego źródła.

W bezinteresownej miłości zwierzęcia, w jego nie szczędzącym własnego
życia poświęceniu tkwi coś, co bezpośrednio porusza serce ludzi, którzy
częstokroć mieli sposobność stwierdzenia wątłej przyjaźni i słomianej
wierności człowieka w oryginale.

Ożeniłem się wcześnie i z radością wykryłem w żonie mej zgodność
upodobań. Zauważywszy mój pociąg do tych domowych pieszczochów, nie
przeoczyła nigdy sposobności dostarczenia mi okazów najbardziej
uroczych. Mieliśmy- ptaki, rybę złotą, pięknego psa, króliki, małą małpkę
i kota.

Ten ostatni był okazem zastanawiająco krzepkim i wspaniałym, całkowicie
czarnego futra i przedziwnej zmyślności. Mówiąc o jego inteligencji, żona
moja, nie pozbawiona w głębi duszy zabobonów, częstokroć napomykała
o rozpowszechnionym w starożytności wierzeniu, które we wszystkich
czarnych kotach widziało przerzucone czarownice. Nie znaczy to wszakże,
aby zawsze w takich razach zachowywała powagę - i jeśli czynię ową
wzmiankę, czynię ją po prostu dlatego, że w tej właśnie chwili przyszła mi
do głowy.

Pluton - tak się nazywał kot - był moim ulubieńcem, moim towarzyszem.
Sam osobiście podawałem mu pokarm - włóczył się ze mną wszędzie,
gdziekolwiek poszedłem. Nie bez trudności wymogłem na nim
posłuszeństwo zakazowi włóczenia się ze mną po ulicach. Przyjaźń nasza
trwała w tym stanie lat kilka, w których czasie całokształt mego charakteru
i usposobienia pod wpływem Demona Niewstrzemięźliwego - rumienię się
na owo wyznanie - uległ zasadniczym zmianom na gorsze. Z dnia na
dzień stawałem się coraz pochmurniejszy, coraz skorszy do gniewów,
coraz obojętniejszy na uczucia innych ludzi. Pozwalałem sobie na
używanie słów grubiańskich w stosunku do mojej żony. W końcu -
gwałciłem nietykalność jej osoby. Zmiana mego usposobienia, ma się
rozumieć, dała we znaki moim nieszczęsnym ulubieńcom. Nie tylko ich
zaniedbywałem, lecz i dręczyłem. Wszakże - co do Plutona - miałem dla
niego sporo jeszcze względów, które mi wzbraniały złego z nim obejścia,
podczas gdy nie doznawałem żadnych skrupułów w dręczeniu królików,
małpy, a nawet psa, jeśli przypadkowo lub przyjaźnie stawały mi na
drodze. Atoli zło moje coraz bardziej zuchwaliło się we mnie - które
bowiem zło dorówna Alkoholowi! - i wreszcie sam Pluton, który obecnie
starzał się i, co idzie za tym, nieco zeszkaradniał - sam PLuton zaczął
wyczuwać skutki znikczemnienia mojego charakteru.

Pewnej nocy, gdy powróciłem do domu z jednej nałogowo przeze mnie
odwiedzanej nory zamiejskiej, uroiłem sobie, iż kot unika mojej
obecności. Schwyciłem go za kark - on zaś, spłoszony moją przemocą, z
lekka poranił mi zębami rękę. Owładnęła mną nagle wściekłość demona.
Straciłem przytomność. Zdawało się, iż duch mój przyrodzony znienacka
wymknął mi się z ciała i przepojona ginem, nadszatańska złość przenikła
każde włókno mej istoty. Z kieszeni kamizelki wyszarpnąłem scyzoryk i
otworzyłem. Porwałem biedne zwierze za gardło i śmiało wyważyłem mu z
orbity jedno ślepie! Rumienię się, płonę od wstydu, drżę opisując to
piekła godne okrucieństwo!

Gdy ze świtem rozum odzyskałem - gdy wytchnąłem czad mej hulaszczej
nocy - doznałem z powodu popełnionej zbrodni uczucia, które było na
wpół zgrozą, a na wpół wyrzutem sumienia, lecz było to co najwyżej -
słabe i niewyraźne uczucie i duch mój nie ukorzył się przed owym ciosem.
Oddałem się ponownie swym chuciom i wkrótce zatopiłem w winie
wspomnienie mego czynu.

Tymczasem kot powoli wracał do zdrowia. Orbita pozbawiona ślepia miała
wprawdzie pozór straszliwy, lecz kot zdawał się już nie cierpieć. Swoim
zwyczajem chodził tam i z powrotem pokoju, wszakże, jak winienem był
tego oczekiwać, za moim zbliżeniem się uchodził z najwyższą trwogą.
Dość mi jeszcze pozostało z mych dawnych uczuć, aby początkowo doznać
goryczy na widok tak jawnej odrazy ze strony stworzenia, które mię
niegdyś miłowało. Owo jednak uczucie ustąpiło wkrótce gniewowi. I
wówczas, jakby dla ostatecznego i nieodwołalnego pchnięcia mię do
upadku, zjawił się duch Przekory. Filozofia nie zdaje sobie żadnej z tego
ducha sprawy. A jednak wierzę w to święcie, jak w istnienie własnej duszy,
że przekora jest jednym z pierwotnych popędów ludzkiego serca - jedną z
niepodzielnych, pierwiastowych władz lub uczuć, które nadają kierunek
charakterowi danego człowieka.

Któż, popełniając czyn niedorzeczny lub nikczemny, nie dziwił się po
stokroć tej prostej oczywistości, iż wiedział, że winien go był nie popełniać?
Czyż pomimo doskonałości naszego rozsądku nie mamy nieustannych
zakusów do narusznia tego, co jest Prawem, dla tej po prostu przyczyny,
iż wiemy właśnie, że jest to - Prawo? Powtarzam - ów duch przekory
przyczynił się do ostatecznego mego upadku.

Ten to żarliwy, niezgłębiony popęd duszy ku dręczeniu siebie samej - ku
gwałceniu własnej natury, ku złoczynieniu dla samej miłości złego - skłonił
mię do snucia w dalszym ciągu i ostatecznie do całkowitego wypełnienia
męczarni, którą zgotowałem dla bezbronnego zwierzęcia.

Pewnego poranka - z zimną krwią - zadzierzgnąłem wokół szyi kota
pętlicę i powiesiłem go na gałęzi drzewa. Powiesiłem ze łzami w oczach - z
najsroższymi wyrzutami sumienia. Powiesiłem, ponieważ wiedziałem, że
mnie kochał i ponieważ czułem, że się dał mi żadnego do gniewu
powodu. Powiesiłem, ponieważ wiedziałem, że, czyniąc tak, popełniam
grzech - grzech śmiertelny, który hańbi nieśmiertelną duszę moją aż do
stopnia wyświecenia jej - jeśli to jest możliwe - poza obręby
nieskończonego miłosierdzia Wszechmiłosiernego i Wszechstraszliwego
Boga. W nocy, która nastąpiła po dokonaniu owego okrutnego czynu,
zbudził mnie ze snu okrzyk: Pożar! Kotary mego łóżka były w ogniu. Dom
cały płonął. Kosztem niemałych wysiłków uszliśmy płomieniom - moja
żona - służący i ja. Ruina była doszczętna. Pożar pochłonął wszystką
moją fortunę i odtąd oddałem się rozpaczy.

Nie pragnę nawiązać łańcucha przyczyn i skutków pomiędzy mym
okrucieństwem a klęską - jestem wyższy ponad tego rodzaju słabostki.

Lecz zdaję sobie sprawę z łańcucha zdarzeń i nie chcę przeoczyć ani
jednego ogniwa. Odwiedziłem zgliszcza w dniu, który nastał po pożarze.
Mury z wyjątkiem jednego runęły, zaś ów jedyny wyjątek był właśnie
przepierzeniem wewnętrznym, niezbyt grubym, położonym mniej więcej w
miejscu, na którym wspierało się wezgłowie mojego łóżka. Większość
muru w tym miejscu oparła się działaniu ognia - wypadek, który
przypisywałem świeżo wykonanej jego odnowie. Wokół tego muru
zgromadził się tłum gęsty, a ci i owi szczegółowo i z ożywieniem zdawali
się badać upatrzony jego zakątek.

Wyrazy: Dziwne! Szczególne! - i tym pododbne okrzyki wzmogły moją
ciekawośc. Zbliżyłem się i ujrzałem, niby płaskorzeźbę uwypukloną na
białej powierzchni, postać gigantycznego kota.

Kształt jego był odtworzony z czarodziejską zaiste ścisłością. Na szyi
zwierzęcia zwisał powróz.

W pierwszej chwili, gdym zjaw ów oglądał - mogłem to bowiem tylko za
zjaw uważać - zdumienie moje i przestrach nie miały granic. Lecz rozum
przyszedł mi wreszcie z pomocą. Kot - pamiętałem to dobrze - został
zawieszony w przyległym budynkowi ogrodzie. Na okrzyk trwogi tłum
niezwłocznie wtargnął do ogrodu i zapewne znalazł się ktoś, co kota od
drzewa odczepił i przez otwarte okno wrzucił do mego pokoju. Uczyniono
to niewątpliwie w celu zbudzenia mnie ze snu. Brzemię innych murów
zasklepiło ofiarę mego okrucieństwa w miazdze świeżych pokładów gipsu.
Wapno tego muru, przesycone płomieniem padliny, utworzyło podobiznę
taką, jaką właśnie oglądałem.

W ten sposób - wobec dziwnego a opisanego powyżej trafu - jeśli nie
ukoiłem całkowicie sumienia, zaspokoiłem zdawkowo mój rozum, mimo
to wszakże traf ów głęboką bruzdą wyrył się w mojej wyobraźni. Przez
kilka miesięcy nie mogłem się pozbyć zmory kociej, i w tym okresie
ponownie zakradło siędo mej duszy półuczucie, które miało pozory, lecz
nie było wyrzutem sumienia. Posunąłem się aż do opłakiwania straty
zwierzęcia i do poszukiwania wszędy - w najnikczemniejszych
zakamarkach, które obecnie odwiedzam nałogowo, innego ulubieńca
tegoż gatunku i pozorów mniej więcej podobnych, aby mieć zastępce.

Pewnej nocy, gdy na wpół obłędnie siedziałem w jednej bardziej niż
zatraconej norze, uwagę moją przykuł nagle przedmiot czarny, tkwiący na
wierzchu jednej z olbrzymich beczek ginu czy też rumu, które stanowiły
główną ozdobę sali. Od kilku minut przyglądałem się uporczywie górnemu
dnu tej beczki, a obecnie zdziwiła mię przede wszystkim ta okoliczność,
że dotąd nie spostrzegłem tkwiącego na nim przedmiotu. Zbliżyłem się i
zmacałem go dłonią. Był to kot czarny, bardzo duży kot - pojemności co
najmniej Plutona, podobny doń bezwzględnie, z wyjątkiem jednej różnicy.
Pluton na całym ciele nie miał ani jednego białego włosa; ten zaś był
posiadaczem szerokiej i białej, aczkolwiek nieokreślonego kształtu pręgi,
która przesłaniała cały niemal zakres piersi.

Zaledwo go dotknąłem - powstał nagle, zamruczał głośno, otarł się o
moją dłoń i zdawał się wyrażać swój zachwyt z powodu okazanych mu
przeze mnie względów. Był to właśnie ów wierny okaz, którego
poszukiwałem Natychmiast zaofiarowałem się właścicielowi z kupnem tego
kota, lecz ten nie uznał w nim swojej własności, nie znał go - nigdy go
dotąd nie widział. W dalszym ciągu darzyłem go pieszczotami i gdy
zamierzałem wrócić do dmu, zwierze wykazało chęć towarzyszenie mej
osobie. Pozwoliłem mu iśc za sobą i, schylając się od czasu do czasu,
głaskałem je mimochodem. Wszedłszy do domu, zachował się jak na
własnych śmieciach i natychmiast zapłonął wielką przyjaźnią dla mej

Co do mnie - poczułem wkrótce rodzącą się w mej duszy odrazę do niego.
Był to skutek wprost przeciwny spodziewanemu przeze mnie. Nie wiem jak
i dlaczego się to stało, lecz jego widoczna dla mnie czułość napawała mię
niemal wstrętem i nużyła. Z wolna i stopniowo uczucia wstrętu i nudy
wezbrały aż po gorzki kres nienawiści. Unikałem zwierzaka. Niejasne
poczucie wstydu i wspomnienie pierwszego czynu okrucieństwa wzbraniały
mi dręczenia tego zwierzęcia. Przez kilka tygodni powściągałem się od
bicia kota lub od popędliwych względem niego postępków, atoli stopniowo
- nieznacznie - zacząłem nań poglądać z niewysłowionym przestrachem i
milcząc uchodzić przed jego nienawistną obecnością jak przed
podmuchme dżumy. Do mej nienawiści dla zwierzęcia przyczyniło się
niewątpliwie odkrycie, którego dokonałem rankiem, nazajutrz po
sprowadzeniu go do domu,a mianowicie - tak samo, jak Plutonowi,
brakowało mu jednego ślepia. Z tego wszakże powodu zwierzę nabrało
jeno tym większej wartości w oczach mojej żony, która, jak już
wspomniałem posiadała tkliwość serca, stanowiącą niegdyś moją cechę
charakterystyczną oraz częstokroć źródło najprostszych i najczystszych

Wszakże przywiązanie do mnie kota wzrastało na przekór mej do niego
odrazy. Chodził krok w krok za mną z uporem, który trudno by było
przekazać zrozumieniu czytelnika.

Ilekroć siadłem, zwijał się w kłębek pod moim krzesłem lub wskakiwał mi
na kolana, obdarzając mię straszliwymi pieszczotami. Jeśli powstawałem z
siedzenia, wścuibiał mi się między nogi i przyprawiał mnie niemal o
upadek lub, zanurzając w mym ubraniu długie i ostre pazury, wpełzał mi
tym sposobem aż na piersi. W takich chwilach, pomimo żądzy zabicia go
na miejscu, hamowałem się po części na skutek wspomnienia mojej
pierwszej zbrodni, lecz głównie - muszę to wyznać co prędzej - z powodu
rzetelnego przed zwierzęciem strachu.

Strach ów nie był właściwie obawą bólu fizycznego, a jednak znalazłbym
wielkie przeszkody do określenia go w sposób inny. Ze wstydem niemal
wyznaję - tak, nawet w tej celi zbrodniarza wyznaję niemal ze wstydem, że
strach i przerażenie, którymi napełniało mnie zwierze, wzrosły dzięki
jednej z najwierutniejszych mrzonek, na jakie tylko zdobyć się można.
Żona moja nieraz zwracała mi uwagę na zarys białej pręgi, o której
mówiłem, a która stanowiła jedyną widomą różnicę pomiędzy tym
dziwnym a owym zamordowanym przeze mnie okazem. Czytelnik bez
wątpienia przypomina osbie, iż owa oznaka, mimo sporych rozmiarów,
miała pierwotnie kształt nieokreślony, lecz z wolna - w miarę stopniowań -
niepochwytnych stopniowań, w których mój rozum przez czas długi chciał
się koniecznie dopatrzyć urojeń - nabrała wreszcie nieodpartej jasności
zarysów. Stała się teraz odwzorem przedmiotu, którego nie mogę bez
zgrozy nazwać po imieniu, a tu właśnie i tu przde wszystkim taiło się to,
co mnie zmuszało do pozwięcia strachu i wstrętu względem potwora i co
skusiłoby mnie do pozbycia się go na zawsze, gdybym miał śmiałośc po
temu. Obecnie - powtarzam - była to podobizna ohydnego,
zwłowieszczego narzędzia - podobizna szubienicy. O, grobowe i straszliwe
narzędzie! Narzędzie zgrozy i zbrodni - agonii i śmierci.

Byłem oto zaiste nieszczęśliwy ponad miarę nieszczęścia dostepnego
Człowiekowi. Bydlę przyziemne, którego brata znicestwiłem wzgardliwie -
bydlę przyziemne zgotowało dla mnie - dla mnie, istoty, stworzonej na
wzór Boga Najwyższego, klęskę tak wielką i tak ponad siły! Niestety, ni
dniem, ni nocą nie zaznałem odtąd słodyczy spoczynku! Dniem zwierze
nie opuszczało mię ani na mgnienie, a nocą - co chwila - po to się jeno
budziłem z niewypowiedzianie trwożnych snów, aby wyczuwać na twarzy
ciepły oddech owej namacalności i jej wiekuiście utrwalane na mym sercu
niepomierne brzemię - wcielenie Zmory, z której nie mogłem się

Pod uciskiem takich męczarni źdźbło pozostałych we mnie dobrych uczuć-
sczezło. Złe tylko myśli poufaliły się z mym duchem - najmroczniejsze i
najnikczemniejsze ze wszystkich myśli. Właściwa memu usposobieniu
posępność urosła aż do rozmiarów nienawiści do wszelkiej rzeczy i
wszelkiej istoty ludzkiej. Tymczasem żona moja, która się nigdy nie
skarżyła, stała się - niestety - moim codziennym kozłem ofiarnym,
najcierpliwszym łupem nagłych, częstych i nieposkromionych wybuchów
wściekłości, której się odtąd oddawałem na oślep. Pewnego dnia - gwoli
jakiejś domowej potrzeby - towarzyszyła mi w zejściu do piwnic starego
domostwa, gdzie zamieszkaliśmy pod musem nędzy. Kot szedł za mną
po stromych stopniach schodów i, na wstępie, omal nie wywróciwszy mnie
na głowę - rozjątrzył mój gniew ąż do obłędu. Uniósłszy topora i
zapomniawszy w mej wściekłości dziecinnego strachu, który dotąd dłoń
moją hamował, wymierzyłem w zwierze cios, który byłby śmiertelny, gdyby
padł jakom chciał. Wszakże cios ów powściągnęła dłoń mojej żony. To
pośrednictwo podjudziło mię aż do szatańskich rozścierwień.
Wyszapnąłem dłoń z jej uścisku i zanurzyłem topór w jej czaszce. Padła
trupem na miejscu nie wydawszy jęku.

Spełniwszy tę zbrodnię straszliwą, natychmiast i z wielką przytomnością
umysłu zakrzątnąłem się dokoła ukrycia zwłok. Zmiarkowałem, że ani w
dzień, ani w nocy nie zdołam ich wynieść ich z domu, nie narażając się na
niebezpieczeństwo zwrócenia baczności sąsiadów. Kilka pomysłów
przemknęło mi orzez głowę. Była chwila, że zamierzałem pokrajać ciało
na kawałki i zniszczyć je ogniem. Potem postanowiłem wyżłobić jamę w
gruncie piwnicznym. Potem chciałem wrzucić ciało do studni podwórzowej -
potem zapakować je do skrzyni, niby towar na sprzedaż, z
przestrzeżeniem wszelkich stosownych pozorów i polecić posłańcowym,
aby je wyniósł gdzieś - na miasto. Ostatecznie zatrzymałem się na
pomyśle, który, moim zdaniem, był najlepszy ze wszystkich.
Zdecydowałem się zamurować je w piwnicy na wzór mnichów
średnowiecznych, którzy podobno zamurowali swe ofiary.

Piwnica bardzo odpowiadała wykonaniu podobnego zamiaru. Mury były
zbudowane niedbale i świeżo powleczone grubym pokostem tynku,
któremu wilgoć atmosfery nie dała stwardnieć. Ponadto - w jednym z
murów tkwił występ, utworzony ślepym kominkiem czy też rodzajem
jaskini, pokostowanej i murowanej tak samo, jak reszta piwnicy. Nie
wątpiłem, iż uda mi się z łatwością wyważyć w tym miejscu cegły, wtłoczyć
tam ciało i zamurować wszystko w taki sposób, ażeby niczuje oko nie
zdołało wykryć nic podejrzanego.

I nie pomyliłem się w mych rachubach. Z pomocą obcęgów, bez żadnego
trudu, wyszarpnąłem cegły i, starannie przystosowawszy zwłoki do
wewnętrznego muru, utrzymałem je w tym położeniu aż do chwili, gdy
całemu obmurowaniu przywróciłem pozór pierwotny. Zaopatrzywszy się ze
wszelkimi możliwymi środkami ostrożności w zaprawę wapienną, piasek i
szczerk, urobiłem tynk, którego nie można było odróżnić od dawnego, i
bardzo pilnie powlokłem nim nowo powstały mur. Dokonawszy pracy,
zauważyłem z zadowoleniem, iż wszystko udało się jak najlepiej. Mur nie
zdradzał najmniejszych śladów uszkodzenia. Z największą starannością
usunąłem wszelki gruz, odarłem - że tak powiem - ziemię ze skóry. Z
tryumfem rozglądałem się na okól i mówiłem sam do siebie: "Tu
przynajmniej trud mój nie pójdzie na marne!"

Pierwszym moim odruchem było - wypatrzenie zwierzęcia - przyczyny tak
wielkich nieszczęść, gdyż w końcu postanowiłem nieodwołalnie pokarać je
śmiercią. Gdybym je w tej chwili przyłapał, los jego byłby rozstrzygnięty.
Lecz zmyślne zwierze zlękło się snadź wybuchów mego przed chwilą
gniewu i postarało się o to, aby nie napatoczyć mi się na oczy w obecnym
stanie mego usposobienia. Ani opisowi, ani wyobrażeniu nie podda się
głębokie i błoge uczucie ulgi, którą nieobecność nienawistnego zwierzaka
wytworzyła w mym sercu. Nie zjawił się przez noc całą, a przeto - od czasu
sprowadzenia go do domu - była to pierwsza dobra noc, gdy zasnąłem
krzepkim i spokojnym snem. Tak, wyspałem się wespół z ciężką zmorą
zbrodni w duszy!

Przeminął drugi i trzeci dzień, a kot mój nie powracał. Raz jeszcze
westchnąłem jak wyzwoleniec. Potwór, gnany przestrachem, opuścił te
miejsca raz na zawsze! Nigdy go już nie zobaczę!

Wesele moje nie miało granic! Zbrodniczość potajemnego czynu
niepokoiła mię aż nazbyt wiele. Dokonano dokłądmnie jakiegoś tam
badania, lecz zaspokojono się byle czym. Zarządzono nawet śledztwo,
które - ma się rozumieć - nic wykryć nie mogło. Uważałem moją przyszłą
szczęśliwość za pewnik. Na czwarty dzień po zabójstwie gromada agentów
policyjnych nadspodziewanie wkroczyła do domu i ponownie dokonała
dokładnego przeglądu miejsca zbrodni. Ufny wszakże w niedostępność
skrytki, nie doznałem żadnego niepokoju. Urzędnicy zniewolili mnie do
towarzyszenia im w ich poszukiwaniach. Nie pominęli badaiem ani
jednego zakretu, ani jednego kąta. Wreszcie po raz trzeci czy czwarty
zeszli do piwnicy. Żaden muskuł nie drgnął mi na twarzy. Serce moje
uderzało spokojnie jak serce nowo narodzonego. Szerokim krokiem
zmierzyłem piwnicę od końca do końca., skrzyżowałem dłonie na piersi i z
ochotą przechadzałem się tu i tam. Policja była najzupełniej zadowolona i
sposobiła się do wyjścia. Radość mojego serca była zbyt wielka, abym
podołał jej stłumieniu. Pałałem żądzą uronienia choćby jednego słówka,
jednego tylko słówka, aby w ten sposób zatryumfować i podwoić ich
przekonanie o mojej niewinności.

- Panowie - rzekłem wreszcie, gdy społem wchodzili na schody - jestem
oczarowany tym, że uciszyłem wasze podejrzenia. Życzę wam wszystkim
pomyślnego zdrowia i nieco większych zasobów ugrzecznienia.
Mimochodem, panowie, dorzucę, iż oto - oto przed wami dom krzepko
zbudowany (pod wpływem rozjuszonej żądzy wygłoszenia czegokolwiek z
miną zuchwałą zaledwo wiedziałem co mówię). - Mogę twierdzić, iż jest to
dom przedziwnie krzepko zbudowany. Te mury - czy odchodzicie,
panowie? - te mury są szczelnie spojone!

I tu przez rozszalałą do obłędu przekorność - uderzyłem z mocą laską,
którą miałem w ręku, akurat po tej częsci muru, kędy tkwił trup wybranki
mojego serca.

O! niechże przynajmniej Bóg ma mię w swej opiece i niech mię broni
przed pazurami Arcydemona! Zaledwo echo mych uderzeń rozległo się w
ciszy, a jakiś głos odpowiedział mi z wnętrza grobu - początkowo była to
skarga stłumiona i przerywana jak szloch dziecięcy, który wkrótce potem
wezbrał w krzyk przeciągły, donośny i nieprzerwalny, zgoła przeciwny
wszelkiemu przyrodzeniu i nieludzki, w wycie i skomlenie, na wpół pełne
zgrozy, a na wpół tryumfu, jakie może się wyłonić jeno z czeluści Piekieł -
potworne pianie, wydzierające się jednocześnie z krtani męczonych
skazańców i z gardzieli demonów zdjętych weselem potępienia!

Byłaby szaleństwem próba wysłowienia tego, co się działo we mnie.
Uczułem, że tracę zmysły i chwiejnym krokiem dobrnąłem do
przeciwległego muru.

Przez mgnienie urzędnicy, stojąc na schodach, trwali nieruchomi, drętwi od
przerażenia. W chwilę potem tuzin rąk mocnych wściekłym rzutem dopadł
muru. Mur runął jako jeden strzęp. Ciało, już sporo napoczęte rozkładem
i poplamione skrzepłą krwią, stało sztywno przed oczyma widzów. Na jego
głowie z krwawą, na oścież rozwartą paszczą i z jednym skrzącym się
ślepiem - gnieździło się wstrętne zwierzę, którego podstęp zniewolił mnie
do zbrodni, a którego głos zdradziecki wydał mię w ręce kata.
Zamurowałem potwora w mogilnej wnęce!

                                                      Tłumaczenie: Bolesław Leśmian
swoją drogą uważam że poezję Poe najlepiej tłumaczył Przesmycki, więc polecam szukanie właśnie jego przekładów.
?? ?.

Offline Ankh

  • Forumowa Mama
  • Mad Girl
  • The Bloody Crumpet
  • ****
  • Wiadomości: 5236
  • Type B Negative
    • insta :P
Odp: Przerażające zdjęcie, historie itp.
« Odpowiedź #3 dnia: 22 Cze 2011, 23:12:57 »
Fiolnir, świetna historia! Czytałam ją z zapartym tchem. Tylko nie wiem czemu na końcu przekreśliłeś połowę objaśnienia ^^

cho, to jest jedno z lepszych opowiadań Poego jakie znam. Szczerze mówiąc nie przepadam za nim zbytnio, ale ma swój styl...
Wrogami nie są mężczyźni ani kobiety, ani starcy, ani nawet umarli. Są nimi potwornie głupi ludzie, którzy trafiają się we wszystkich odmianach. A nikt nie ma prawa być głupim.
Terry Pratchett

Offline Fiolnir

  • BlackBerry Muffin
  • **
  • Wiadomości: 144
Odp: Przerażające zdjęcie, historie itp.
« Odpowiedź #4 dnia: 22 Cze 2011, 23:18:46 »
Musiało coś się wykrzaczyć z automatu bo nic nie przekreślałem. Ale fajnie, że się podobało :)

Offline Ankh

  • Forumowa Mama
  • Mad Girl
  • The Bloody Crumpet
  • ****
  • Wiadomości: 5236
  • Type B Negative
    • insta :P
Odp: Przerażające zdjęcie, historie itp.
« Odpowiedź #5 dnia: 27 Cze 2011, 23:40:41 »
Udało mi się jakoś to poprawić, mam nadzieję, ze nie masz nic przeciwko..^^"

Ja zaprezentuje trochę grozy japońskiej w stylu klasycznym:

Lafcadio Hearn - OF A MIRROR AND A BELL

Eight centuries ago, the priests of Mugenyama, in the province of Totomi (1), wanted a big bell for their temple; and they asked the women of their parish to help them by contributing old bronze mirrors for bell-metal.

[Even to-day, in the courts of certain Japanese temples, you may see heaps of old bronze mirrors contributed for such a purpose. The largest collection of this kind that I ever saw was in the court of a temple of the Jodo sect, at Hakata, in Kyushu: the mirrors had been given for the making of a bronze statue of Amida, thirty-three feet high.]

There was at that time a young woman, a farmer's wife, living at Mugenyama, who presented her mirror to the temple, to be used for bell-metal. But afterwards she much regretted her mirror. She remembered things that her mother had told her about it; and she remembered that it had belonged, not only to her mother but to her mother's mother and grandmother; and she remembered some happy smiles which it had reflected. Of course, if she could have offered the priests a certain sum of money in place of the mirror, she could have asked them to give back her heirloom. But she had not the money necessary. Whenever she went to the temple, she saw her mirror lying in the court-yard, behind a railing, among hundreds of other mirrors heaped there together. She knew it by the Sho-Chiku-Bai in relief on the back of it,?those three fortunate emblems of Pine, Bamboo, and Plumflower, which delighted her baby-eyes when her mother first showed her the mirror. She longed for some chance to steal the mirror, and hide it,?that she might thereafter treasure it always. But the chance did not come; and she became very unhappy,?felt as if she had foolishly given away a part of her life. She thought about the old saying that a mirror is the Soul of a Woman?(a saying mystically expressed, by the Chinese character for Soul, upon the backs of many bronze mirrors),?and she feared that it was true in weirder ways than she had before imagined. But she could not dare to speak of her pain to anybody.

Now, when all the mirrors contributed for the Mugenyama bell had been sent to the foundry, the bell-founders discovered that there was one mirror among them which would not melt. Again and again they tried to melt it; but it resisted all their efforts. Evidently the woman who had given that mirror to the temple must have regretted the giving. She had not presented her offering with all her heart; and therefore her selfish soul, remaining attached to the mirror, kept it hard and cold in the midst of the furnace.

Of course everybody heard of the matter, and everybody soon knew whose mirror it was that would not melt. And because of this public exposure of her secret fault, the poor woman became very much ashamed and very angry. And as she could not bear the shame, she drowned herself, after having written a farewell letter containing these words:?

"When I am dead, it will not be difficult to melt the mirror and to cast the bell. But, to the person who breaks that bell by ringing it, great wealth will be given by the ghost of me."

?You must know that the last wish or promise of anybody who dies in anger, or performs suicide in anger, is generally supposed to possess a supernatural force. After the dead woman's mirror had been melted, and the bell had been successfully cast, people remembered the words of that letter. They felt sure that the spirit of the writer would give wealth to the breaker of the bell; and, as soon as the bell had been suspended in the court of the temple, they went in multitude to ring it. With all their might and main they swung the ringing-beam; but the bell proved to be a good bell, and it bravely withstood their assaults. Nevertheless, the people were not easily discouraged. Day after day, at all hours, they continued to ring the bell furiously,?caring nothing whatever for the protests of the priests. So the ringing became an affliction; and the priests could not endure it; and they got rid of the bell by rolling it down the hill into a swamp. The swamp was deep, and swallowed it up,?and that was the end of the bell. Only its legend remains; and in that legend it is called the Mugen-Kane, or Bell of Mugen.

Now there are queer old Japanese beliefs in the magical efficacy of a certain mental operation implied, though not described, by the verb nazoraeru. The word itself cannot be adequately rendered by any English word; for it is used in relation to many kinds of mimetic magic, as well as in relation to the performance of many religious acts of faith. Common meanings of nazoraeru, according to dictionaries, are "to imitate," "to compare," "to liken;" but the esoteric meaning is to substitute, in imagination, one object or action for another, so as to bring about some magical or miraculous result.

For example:?you cannot afford to build a Buddhist temple; but you can easily lay a pebble before the image of the Buddha, with the same pious feeling that would prompt you to build a temple if you were rich enough to build one. The merit of so offering the pebble becomes equal, or almost equal, to the merit of erecting a temple... You cannot read the six thousand seven hundred and seventy-one volumes of the Buddhist texts; but you can make a revolving library, containing them, turn round, by pushing it like a windlass. And if you push with an earnest wish that you could read the six thousand seven hundred and seventy-one volumes, you will acquire the same merit has the reading of them would enable you to gain... So much will perhaps suffice to explain the religious meanings of nazoraeru.

The magical meanings could not all be explained without a great variety of examples; but, for present purposes, the following will serve. If you should make a little man of straw, for the same reason that Sister Helen made a little man of wax,?and nail it, with nails not less than five inches long, to some tree in a temple-grove at the Hour of the Ox (2),?and if the person, imaginatively represented by that little straw man, should die thereafter in atrocious agony,?that would illustrate one signification of nazoraeru... Or, let us suppose that a robber has entered your house during the night, and carried away your valuables. If you can discover the footprints of that robber in your garden, and then promptly burn a very large moxa on each of them, the soles of the feet of the robber will become inflamed, and will allow him no rest until he returns, of his own accord, to put himself at your mercy. That is another kind of mimetic magic expressed by the term nazoraeru. And a third kind is illustrated by various legends of the Mugen-Kane.

After the bell had been rolled into the swamp, there was, of course, no more chance of ringing it in such wise as to break it. But persons who regretted this loss of opportunity would strike and break objects imaginatively substituted for the bell,?thus hoping to please the spirit of the owner of the mirror that had made so much trouble. One of these persons was a woman called Umegae,?famed in Japanese legend because of her relation to Kajiwara Kagesue, a warrior of the Heike clan. While the pair were traveling together, Kajiwara one day found himself in great straits for want of money; and Umegae, remembering the tradition of the Bell of Mugen, took a basin of bronze, and, mentally representing it to be the bell, beat upon it until she broke it,?crying out, at the same time, for three hundred pieces of gold. A guest of the inn where the pair were stopping made inquiry as to the cause of the banging and the crying, and, on learning the story of the trouble, actually presented Umegae with three hundred ryo (3) in gold. Afterwards a song was made about Umegae's basin of bronze; and that song is sung by dancing girls even to this day:?

     Umegae no chozubachi tataite
     O-kane ga deru naraba
     Mina San mi-uke wo
     Sore tanomimasu

["If, by striking upon the wash-basin of Umegae, I could make honorable money come to me, then would I negotiate for the freedom of all my girl-comrades."]

After this happening, the fame of the Mugen-Kane became great; and many people followed the example of Umegae,?thereby hoping to emulate her luck. Among these folk was a dissolute farmer who lived near Mugenyama, on t he bank of the Oigawa. Having wasted his substance in riotous living, this farmer made for himself, out of the mud in his garden, a clay-model of the Mugen-Kane; and he beat the clay-bell, and broke it,?crying out the while for great wealth.

Then, out of the ground before him, rose up the figure of a white-robed woman, with long loose-flowing hair, holding a covered jar. And the woman said: "I have come to answer your fervent prayer as it deserves to be answered. Take, therefore, this jar." So saying, she put the jar into his hands, and disappeared.

Into his house the happy man rushed, to tell his wife the good news. He set down in front of her the covered jar,?which was heavy,?and they opened it together. And they found that it was filled, up to the very brim, with...

But no!?I really cannot tell you with what it was filled...
Źródło - Projekt Gutenberg
Wrogami nie są mężczyźni ani kobiety, ani starcy, ani nawet umarli. Są nimi potwornie głupi ludzie, którzy trafiają się we wszystkich odmianach. A nikt nie ma prawa być głupim.
Terry Pratchett

Offline Adiee

  • The Bloody Crumpet
  • *****
  • Wiadomości: 4334
    • Tumblr
Odp: Przerażające zdjęcie, historie itp.
« Odpowiedź #6 dnia: 28 Cze 2011, 11:05:23 »
Po angielsku ? D:

Offline Lexus123

  • Oat Biscuit
  • *
  • Wiadomości: 54
  • Życie jest malowane jak ołówkiem naszkicowane :D
Odp: Przerażające zdjęcie, historie itp.
« Odpowiedź #7 dnia: 24 Paź 2011, 17:00:26 »
To coś ode mnie :)


"Obudziłam się z delikatnym bólem głowy, dlatego odruchowo zaczęłam masować skronie. Minęło jeszcze trochę czasu zanim całkowicie otworzyłam oczy. Jednak po chwili musiałam je od razu przymknąć, słońce wpadające do pokoju całkowicie mnie oślepiło. Przeciągnęłam się kilka razy, ziewnęłam, zrzuciłam z siebie niebieską kołdrę i pobiegłam do kuchni. W gardle czułam niesamowitą suchość, jakbym w ogóle nie miała śliny. Kac. Nie lubiłam tego uczucia. Człowiek dzień wcześniej bawi się w najlepsze, a na następny dzień jak wstanie z łóżka to będzie cud. Wypiłam całą zawartość dzbanka z herbatą cytrynową i poczułam niesamowitą ulgę. 
Wyjrzałam za okno. Coś było nie w porządku... To uczucie prześladowało mnie przez resztę dnia?
Emma przez resztę dnia chodziła po mieszkaniu usiłując ogarnąć niesłychany bałagan. W każdym najmniejszym zakątku znajdywała różne rzeczy, zakrętki po wódce, kapsle po piwach, kawałki chipsów, papiery, plastikowe kubki. W łazience znalazła nawet stringi, niestety nie wiedziała do kogo należały. Wszystko wrzuciła do 60 litrowych niebieskich worów i wyniosła do przedpokoju. Po 2 godzinach nazbierało się takich aż 8, a to była dopiero połowa sprzątania.
Dzień wcześniej zaprosiła do siebie kilku znajomych. Potem na bieżąco przychodziło coraz więcej osób, znajomi znajomych. Duża ilość alkoholu we krwi jednak uniemożliwiała jej podjęcie jakichkolwiek kroków, w tym aby się ich pozbyć. Bawiła się w najlepsze do 4.oo rano gdy ostatni z gości poszedł do domu. Teraz żałowała każdej kropelki alkoholu który wypiła.
?Zdecydowanie przesadziłam?, powiedziała sobie pod nosem. Zdziwiło ją tylko, dlaczego nikt jej teraz nie pomagał. Po każdej imprezie u znajomej czy znajomego zostawała do rano żeby potem pomóc w ogarnięciu syfu, który był nieodłącznym elementem każdej libacji.
Pulsowanie w skroniach nie ustępowało. Zdecydowanie coraz bardziej się nasiliło.
Poskładała pranie, które zdążyło wysuszyć się na balkonie i otworzyła szafę. Odruchowo cofnęła się i odwróciła z obrzydzeniem głowę. W szafie leżała jej koleżanka z klasy...
Wyciągnęła z obrzydzeniem ręce przed siebie, sięgnęła ponad jej głowę i wyjęła kilka wieszaków. Zatrzasnęła szafę. Powoli zaczęła zawieszać spodnie i kilka bluzek pogwizdując przy tym w rytm piosenki, która od rana chodziła jej po głowie.
Kristin... Nigdy nie lubiła tej nadętej blondynki, niszczyła jej życie towarzyskie każdego dnia w szkole. Na korytarzach gdy mijały się nieraz plunęła jej pod nogi, uderzyła lub zaczynała rzucać w stronę Emmy obelgi. Jak to się stało, że teraz leżała martwa w jej szafie? Gdy zobaczyła ją na progu swojego domu, podrywającego jej chłopaka miarka się przebrała. Straciła cierpliwość, coś w niej w końcu pękło. Musiała zadziałać.

* * *
Zdecydowanym krokiem przekroczyła próg domu swojego największego wroga. Nie miała zaproszenia, ale doskonale wiedziała, że Emma nie powie ani słowa na to, że się tu nieproszona pojawiła. Czuła satysfakcję, gdy spoglądała na nią z ukosu i marszczyła niezadowolona brwi. To ona była królową, Emma nie mogła tego zmienić. Ta cała impreza, którą zorganizowała to była totalna farsa. Zdziwiło ją jednak to, jak licznie ludzie przyszli. Małolaty, które bały się wypić piwa na dworze znalazły tutaj kryjówkę, w której mogły łamać prawo. Jednak ona należała również do takich osób, nie przepuściłaby okazji aby pokazać Emmie po raz kolejny kto tutaj rządzi.
Dlaczego jej tak nienawidziła? Kiedyś się przyjaźniły, ale Emma tylko była w centrum uwagi, wszyscy ją szanowali i lubili. Musiała to zmienić i w końcu po wielu próbach się udało.
Po dwóch godzinach poczuła, że ma dosyć, w głowie kręciło jej się tak bardzo, że ledwo co potrafiła stać na nogach. Po schodach powoli i zataczając się poszła do łazienki na górę.
* * *
Emma czekała na okazję, gdy Kristi zostanie sama. Chciała z nią porozmawiać. Mimo tego, że jej nienawidziła nie chciała aby na każdy kroku uprzykrzała jej życie. To było nie do zniesienia. Każdy dzień w szkole był istnym koszmarem przez jej docinki do których dołączali się również inni. Dlatego, gdy spostrzegła, że Kristi udaje się na górę, poszła za nią. Dziewczyna weszła do łazienki. Jej kroki były niepewne, co chwilę się zataczała.
Kristi? - Powiedziała cicho i podeszła do niej. Dziewczyna zdecydowanie potrzebowała pomocy. Nie była w najlepszym stanie, jej oczy były całkowicie przekrwione, co chwile odbijało się jej alkoholem. Emma pomogła jej dostać się do łazienki, trzymała jej włosy gdy ta wymiotywała. Dlaczego to robiła? Przez chwilę czuła współczucie dla tej dziewczyny jednak po chwili alkohol uderzył jej do głowy. Włosy, które trzymała w rękach ścisnęła jeszcze mocniej, nieprzytomna Kristin krzyknęła cicho. Nie była w stanie się opierać. Odchyliła jej głowę do tyłu i popatrzała na zamroczone alkoholem oczy, nienawiść, która budowała się w niej od kilku lat teraz eksplodowała. Odrzuciła jej głowę, która bezwładna uderzyła o krawędź ubikacji. Kristin osunęła się na ziemię. Na desce pozostała krwawa plama. Jednak to nie wystarczyło, widok krwi spotęgował jej nienawiść. Chwyciła ją za ręce i pociągnęła do swojego pokoju. Na korytarzu nie było nikogo, wszyscy bawili się na dole. Zamknęła za sobą drzwi. Nie miała pomysłu co z nią zrobić, chciała jej dać nauczkę do końca życia. Z szuflady wyjęła żyletkę i przyłożyła ją do twarzy bezbronnej Kristin. Dziewczyna w tym momencie otworzyła oczy, jednak siedząca na niej Emma była silniejsza, nie pozwoliła się jej ruszyć.
Co teraz powiesz? Dalej masz ochotę wyśmiewać się ze mnie? - Jej głos wypełniony był gniewam. Każdą częścią swojego ciała nienawidziła tej dziewczyny. Chciała ją okaleczyć do końca życia. Już nigdy nikt nie powie jej, że jest ładna.
koleżanko, pożałujesz tego! - Jednak na te słowa Emma zaczęła śmiać się jeszcze bardziej. Jedynym, szybkim i płynnym ruchem przecięła Kristin policzek od brwi do kącika ust. Ostra żyletka wbiła się tak głęboko, że po chwili krew całkowicie zamazała rysy twarzy dziewczyny. Chwyciła się za policzek i zaczęła jeszcze bardziej się szarpać, jednak Emma nie odpuszczała ? Coś ty zrobiła?! Zostaw mnie w spokoju ? Emma była jak w transie. Ciała twarz dziewczyny szybko i głęboko. Po kilku minutach Kristin przestała się ruszać. Kristin? Emma nie wiedziała, kto to jest. Twarz dziewczyny była całkowicie okaleczona i zakrwawiona. Mogła być kimkolwiek.
* * *
Emme zdziwiło to, że nikt nie przyszedł i nie pytał co się z nią stało. Jej pokój zamknięty był do końca imprezy, potem ciało wykrwawionej dziewczyny włożyła do szafy i zamknęła. Nie wiedziała co zrobi ze zwłokami. Może zakopie w ogródku? To był najlepszy pomysł. Koło jej domu rósł niewielki zagajnik, nikt tam nie chodził więc postanowiła, że będzie to idealne miejsce na wieczny spoczynek Kristin.
Poszła do szafy i z wielkim uśmiechem na twarzy otworzyła ją. Dziewczyny nie było w środku. ?Jednak żyła i uciekła jej, gdy tylko miała okazję?. Emma musiała ją znaleźć. Po chwili była pewna, że Kristin jak bezbronne zwierze uciekała. Po dywanie ciągneła się stróżka krwi, która prowadziła do wyjści. Gdy Emma podeszła tam zobaczyła skulona postać usiłującą otworzyć drwi wejściowe.
A gdzie to się koleżanka wybiera? - Emma podeszła do niej i kopnęła ją w brzuch. Czarne włosy dziewczyny przylepiały się do okaleczonej twarzy. Zwinęła się w embrion i czekała na kolejne uderzenie, ale ono nie nadchodziło.
* * *
?Uciekać, uciekać, uciekać, uciekać...?. Tylko to chodziło jej po głowie, nie mogła się wydostać z tego przeklętego domu. Emma by ją zauważyła. Gdy chciała się wydostać z szafy nie mogła, zastawiona była czymś ciężkim. Wiedziała tylko, że musi udawać martwą, Emma chciała ją zabić! Okazja nadarzyła się rano, powoli wyczołgała się z szafy i szukała wyjścia. Krew spływająca po twarzy oślepiała ją, czuła jej smak w ustach, mdlił ją. Jednak jej wola przeżycia była zdecydowanie silniejsza. Znalazła schody, zeszła po nich powoli i rzuciła się w kierunku drzwi, które były zamknięte. Mocowała się chwilę z klamką dopóki nie poczuła na podbrzuszu silnego uderzenia. Emma ją znalazła. Chciała uniknąc kolejnego uderzenia, zwinęła się i czekała, jednak nic się nie wydarzyło. Emma się oddaliła. Słyszała jak szuka czegoś po szafkach w kuchni. Ogarnął ją paniczny strach, jednak adrenalina uderzyła jej do głowy. Tylko ona była w stanie ją teraz uratować. Wstała powoli i zaczęła biec w kierunku balkoni, wybiegła do ogródka. Przeklinała pod nosem, że Emma mieszka spory kawałek od miasta a ogród był otoczony wysokim żywopłotem i murem. Była w pułapce. Jednak odzyskała nadzieję, gdy zobaczyła przed sobą nożyce do cięcia trawy. Chwyciła je, gdy usłyszała za sobą śmiech Emmy. Stała w drzwiach balkonowych z dużym i ostrym nożem w ręku. Kristin zacisnęła ręce na swojej broni jeszcze bardziej, zaczęła uciekać w stronę zagajnika.
* * *
Śmieszyła ją wola przetrwania tej dziewczyny. Mimo tego, że była całkowicie bezbronna nadal chciała walczyć. Uciekała przed nią jak bezbronna i ledwo żywa mysz przed kotem. Kwestia czasu zanim się podda, nie było stąd ucieczki. Ucieszyło ją to, że Kristin biegnie w stronę małego lasu, przynajmniej nie będzie daleko musiała ciągnąc jej zwłok. Wystarczy jeden cios w szyję i dziewczyna padnie martwa na ziemię. Ruszyła wolnym krokiem pogwizdując. Chciała się teraz pobawić z nią. Mogła się tam schować w krzakach, na drzewach, za wielkimi konarami ale to tylko kwestia czasu zanim ona ją znajdzie.
* * *
Z całej siły ściskała nożyce. Wiedziała, że nie ucieknie stąd, musiała się schować i poczekać, aż Emma będzie w pobliżu a wtedy z zaskoczenia ją zaatakować. Schowała się za gęstymi krzakami malin, nie obchodziło jej to, że kolce raniły jej ciało, wbijały się powodując kolejne głębokie rany na rękach i nogach. Siedziała w ciszy i nasłuchiwała zbliżających się kroków, które z sekundy na sekundę były coraz bliżej. Adrenalina krążąca w jej krwi pomagała jej to wytrwać. Nie ruszyła najdrobniejszym listkiem, wiedziała, że to mogło by zdradzić jej kryjówkę. Emma musiała tylko podejść. Położyła się na ziemi i czekała. Kroki dziewczyny były już blisko. Przed swoją twarzą zobaczyła bose stopy Emmy, wtedy zaatakowała. Wbiła jej nożyce w stopę. Usłyszała głośny wrzask, Emma padła na kolana. Wyrwała jej nóż z ręki i stała przed nią celując w nią. Mogła zabić człowieka? Czy była w stanie to zrobić? Bała się, nie chciała zabijać. Emma zacisnęła zęby i wyrwała sobie nożyce ze stopy.
* * *
Ból który przeszył jej stopę był niesamowity, jednak musiała to wytrzymać. Kristin stała przed nią mierząc w nią jej bronią. Zaczęła się śmiać. Ta dziewczyna nie była w stanie jej zabić, była zbyt tchórzliwa.
* * *
Kristin cofnęła się. Śmiech, który usłyszała przeraził ją. Nie miała wyjścia, musiała zaatakować. Chciała ją tylko okaleczyć, tak jak ona zrobiła to jej. Jednak po chwili zaczęła myśleć logicznie, chciała ją tylko unieruchomić i stąd uciec. Obeszła Emme i przecięła jej ścięgna nad stopą. Śmiech dziewczyny nie przestawał brzmieć w jej uszach, gdy biegła w kierunku wyjścia. Gdy dobiegła do telefony, usłyszała, że ktoś otwiera drzwi wejściowe. Stała spanikowana, nie wiedziała co robić. W drzwiach stanęli rodzice Emmy i patrzeli na nią szeroko otwartymi oczyma. Co w nich było?
Co ci się stało?! - Krzyknęła matka i podbiegła do dziewczyny. Chwyciła swoją bluzkę i zaczęła wycierać swoją bluzkę zakrwawioną twarz Kristin. Tylko ojciec stał i rozglądał się.
Gdzie jest Emma?! - Zawołał i zaczął biegać po całym mieszkaniu w poszukiwaniu córki.
Jest w zagajniku, to ona mi to zrobiła! Chciała mnie zabić! - Słone łzy mieszały się ze szkarłatną krwią sprawiając jej ból. Widziała tylko jak ojciec Kristin pobiegł tam, nie było go przed dłuższą chwilę po czym przyszedł z nieprzytomną córką na rękach. Z jego twarzy biła nienawiść.
Kochanie, chodź na chwilę, zadzwonimy po pogotowie a ty tu poczekaj na schodach ? Kristin z ulgą opadła na pierwszy stopień i głęboko nabrała powietrza. Przez cienka ścianę dochodziły do niej urywki rozmów rodziców Emmy.
Chciała ją zabić! Powiedziała mi, że mamy jej nie słuchać. Ona ją tam przeciągnęła, bo chciała ją zakopać. Musiała udawać, że nie żyję ? Przez chwilę Kristin nie rozumiała o czym rozmawiają. Po chwili uderzyło w nią to z taką siłą, że adrenalina znowu zaczęła działać. Ojciec Emmy powiedział szeptem: - Nikt się nią nie zainteresuje, patrz co zrobiła naszej córce! Jestem lekarzem więc wiem, że nigdy nie będzie już chodzić przez te ścięgna! Dziewczyna nie może stąd odejść! - Kristin rzuciła się do drzwi i zaczęła uciekać podjazdem w stronę głównej drogi. Nie miała dużo czasu, oni pojadą za nią. Za sobą usłyszała silnik, ktoś odpalił samochód i z piskiem opon pojechał za nią. Po kilku sekundach poczuła silne uderzenie.
* * *
Jej ciało odbiło się od maski czarnego Mercedesa. Przeleciało kilka metrów dalej. Słychać było łamiące się kości i trzask pękniętej czaszki. Dziewczyna, która leżała tam z pewnością była już martwa.
* * *
Emma ocknęła się i popatrzała z uśmiechem na rodziców. Ojciec zdążył już opatrzyć jej rany.
- Nie martw się, załatwiliśmy sprawę, nikt nie będzie jej szukał... - Matka pogłaskała swoją córkę po głowie i szeroko się uśmiechnęła.
  :o :o

Offline Gen.Erator

  • The Bloody Crumpet
  • *****
  • Wiadomości: 3440
  • Wayward Victorian Girl
Odp: Przerażające zdjęcie, historie itp.
« Odpowiedź #8 dnia: 24 Paź 2011, 18:15:44 »

( Jeny, ma ktoś czas żeby to czytać? O_o )

Offline Adiee

  • The Bloody Crumpet
  • *****
  • Wiadomości: 4334
    • Tumblr
Odp: Przerażające zdjęcie, historie itp.
« Odpowiedź #9 dnia: 24 Paź 2011, 18:27:10 »
Jeśli ktoś będzie chciał i będzie go interesowało to przeczyta :P

Offline Adiee

  • The Bloody Crumpet
  • *****
  • Wiadomości: 4334
    • Tumblr
Odp: Przerażające zdjęcie, historie itp.
« Odpowiedź #10 dnia: 06 Lut 2012, 18:29:32 »
To ja mam coś takiego...


"Chip-Chan (prawdziwe imię/nazwisko nieznane) została okryta przez 4-chanową sekcję /x/ 6 sierpnia 2011 roku, w wątku poruszającym zagadnienie ?podglądactwa? przy wykorzystaniu kamerek internetowych (najczęściej bez zgody osoby ?zainteresowanej?). Na filmie spała tak mocno, że użytkownik, oprócz umieszczenia jej kamerki na portalu dodał jeszcze komentarz : ?Jakaś laska, siedząca na krześle z podkulonymi nogami, wszędzie dookoła jej biurka i na oknach porozwieszane są znaki w języku koreańskim. Myślę... że jest martwa?.

Tym właśnie zwróciła swoją uwagę sekcji /x/. Przez następne kilka godzin, mnóstwo użytkowników komentowało każdy z niewielkich ruchów jakie wykonywała ? wierząc, że to po prostu siła grawitacji oddziaływująca na martwe od dłuższego czasu ciało.

Jeden z nich zauważył : ?Dwie godziny temu, ktoś obserwował ją przez całą godzinę. Od tamtego czasu nie poruszyła się ani razu?. Jednak wszystkie spekulacje zostały rozwiane, gdy obudziła się na chwilę aby podrapać się po nodze. Cała sytuacja dalej nie posunęła się ani trochę w kierunku rozwiązania : nieznana nikomu Koreańska kobieta, śpiąca w niewygodnej pozycji przez nienormalnie długi okres czasu, otoczona pustymi butelkami po wodzie a całe jej biurko oraz okna pokryte znakami napisanymi w języku Koreańskim.

Niedługo potem zaskoczyła wszystkich swoją nagłą pobudką. Szybko, schowała się za jeden ze swoich znaków i zaczęła korzystać z laptopa (co mogliśmy zobaczyć w kamerze nr. 2). Ze względu na niską jakość obrazu, po dziś dzień nie wiemy nad czym mogła wtedy pracować.

Wszyscy byli zainteresowani znaczeniem plakatów znajdujących się w jej pokoju. Jeden z użytkowników postanowił ?skonsultować się? z tłumaczem Google, kilku innych poprosiło o pomoc znajomych zajmujących się językiem koreańskim. Ze względu na tragiczną jakość kamer, odczytywanie znaków było bardzo męczącym zajęciem ? a Ci szczęśliwcy, którym się to udało, zgodnie twierdzili, że nie mają one najmniejszego sensu. Były, zniekształcone, mylące i nie naturalne. Niektórzy zastanawiali się czy rzeczywiście zostały one napisane w języku koreańskim, ponieważ kaligrafia i styl jednoznacznie wskazywały, że nie jest to osoba, dla której język ten jest językiem ojczystym.

Pierwszy z odcyfrowanych znaków brzmiał : ?Nie możesz zmusić osoby aby była nieprzytomna tylko od 7 do 10 po południu?. Zauważono, że znaki ???P? albo nie znaczą nic albo są pewnego rodzaju imieniem bądź nazwą własną. Ponownie z powodu na jakość obrazu, pełne tłumaczenie było praktycznie niemożliwe do wykonania. Mimo wszystko udało się przetłumaczyć kilka z nich :

-?Nie daj się oszukać/Nie daj się ogłupić?

-?Zawsze, wcześnie rano/Codziennie, samym rankiem?

-?Jeżeli ktoś przyjdzie, to sparaliżuje (w domyśle, tą osobę)?

-?Nie mogę przestać/Nikt mnie nie powstrzyma?

Jeden z użytkowników (który posiadał znajomych w Korei), zauważył, że być może przekaz ze znaków jest skierowany w stronę każdego, który się jej przygląda. Pojawiła się także druga teoria, w której miało być to rozpaczliwe błaganie o pomoc. Jego znajomi, potwierdzili wcześniejszą tezę, że pismo jest bardzo nie naturalne a gramatyka stoi na bardzo kiepskim poziomie (chociaż w ogólnym rozrachunku w językach azjatyckich jest ona stosunkowo prosta, dop. tłumacza).

Wkrótce po tym, Chip-Chan stworzyła kolejny plakat. Jednak w tym wypadku tłumaczenie było zupełnie nie możliwe. Tekst nie miał zupełnie żadnego sensu, widniały tam również znaki, które nie występują w języku koreańskim. Jednak dla niej, musiał być on bardzo ważny, ponieważ ciągle zwracała naszą uwagę w jego kierunku ? całą noc spędziła na przepisywaniu i tworzeniu nowych wersji, jednak bez skutku? nic nie dało się z tego zrozumieć - wspomina jeden z internautów.

Wielu użytkowników doszło do wniosku, że jej zachowania, jak np. możliwość snu w niewygodnej (nienaturalnej) pozycji przez bardzo długi czas pasują idealnie do objawów, które możemy zaobserwować u osób chorych na schizofrenię. Teoria ta nie została jednak nigdy potwierdzona.

Niedługo potem, wyszło na jaw (w oparciu o kilka blogów, które prowadzi), że filmowała siebie od 2008 roku. Z tego co pisze, wynika, że kamery zainstalowane w jej domu nie zostały zamontowane przez nią. Jednak utrzymuje je aby śledzić, co dzieje się w czasie kiedy śpi. Wciąż nie wiadomo po co to robi.

Czytając jej blogi można dojść do tego, że cierpi na paranoję. Ponownie, nie zostało to potwierdzone przez żadnego specjalistę.

Jak dotąd, ciągle walcząc z jej łamaną angielszczyzną i karkołomnym koreańskim, udało się nam wywnioskować, że Chip-Chan w 1999 roku została porwana przez skorumpowanego oficera Policji, który w jakiś sposób zapanował nad jej świadomością. Następnie wszczepił w jej chrząstkę, znajdującą się w kostce ?VeriChip?. Dzięki niemu, jest w stanie zobaczyć wszystko co robi i usłyszeć wszystko co mówi, co więcej kontroluje nim jej sen oraz powstrzymuje od ucieczki. Wszystkie dziwne objawy zaobserwowała u siebie w 2006 roku ? szczególnie wymowne były chroniczne senne koszmary.

?Codziennie spałam po 20 godzin? ? możemy przeczytać na jej blogu. W tym wpisie ponownie wraca do tego, że to nie ona zainstalowała kamery. Ale do tej pory utrzymywała je aby móc kontrolować to co dzieje się w czasie jej ?wymuszonego? snu. Pierwotnie mieliśmy dostęp do 3 kamer, na dzień dzisiejszy działają jedynie 2 z nich.

Po tym jak znalazła się pod ciągłą obserwacją ?śpi tylko od 4 do 10 godzin?, ale jej oprawca (jak go nazywa) może sprawić, że będzie spać przez cały dzień. Z jej strony możemy się także dowiedzieć, że zanim to wszystko się zaczęło, potrzebowała jedynie 4 godzin snu dziennie i potrafiła się po nich budzić bez żadnego bodźca z zewnątrz. Po wszczepieniu ?VeriChip?a? twierdzi, że specjalnie skonfigurowała budzik tak, aby dzwonił co 10 minut ? jednak kiedy śpi nigdy nie reaguje na dźwięk alarmu (na dzień dzisiejszy nie mamy dowodów na obecność takowego alarmu).

Chip-Chan, apeluje do wszystkich, którzy starają się usłyszeć bądź dostrzec sławny alarm, aby ?nigdy go nie słuchali ani w żaden sposób na niego reagowali?. Jego działanie pozostaje tajemnicą."

Oryginał w tym temacie: http://www.paranormalne.pl/topic/22907-creepypasta-urban-legends-itp/page__st__450

Tutaj LIVE :

źródło: http://www.paranormalne.pl/topic/29388-chip-chan/


  • Gość
Odp: Przerażające zdjęcie, historie itp.
« Odpowiedź #11 dnia: 06 Lut 2012, 20:21:05 »
Adiee, przez ciebie mam teraz nową rozrywkę XD Patrzenie na tę babkę... Co jakiś czas zerkam na te obrazki z kamerki, mam wrażenie, ze jej głowa ciut opadła... Chyba musze dokładniej ogladać.

Offline maiiaF

  • Anti-American Dream
  • *****
  • Wiadomości: 1752
Odp: Przerażające zdjęcie, historie itp.
« Odpowiedź #12 dnia: 06 Lut 2012, 21:08:52 »
albo mi się zdaje, albo trochę zmieniła pozycję nóg ??? głowa, fakt, trochę opadła chyba. ej, to jest hmhm, dziwne?

Offline Patyczek

  • Queen Leech
  • The Bloody Crumpet
  • *****
  • Wiadomości: 3047
Odp: Przerażające zdjęcie, historie itp.
« Odpowiedź #13 dnia: 06 Lut 2012, 21:28:21 »
Polecam ten komiks, jeśli ktoś jeszcze nie widział. "Przerażający" w trochę innym sensie niż przytoczone przez Was historie ;) Polecam czytać po ciemku ^^

Offline mar

  • BlackBerry Muffin
  • **
  • Wiadomości: 135
  • lunatic.
Odp: Przerażające zdjęcie, historie itp.
« Odpowiedź #14 dnia: 06 Lut 2012, 21:33:21 »
za pierwszym razem się wzdrygnęłam. raczej z zaskoczenia, niż ze strachu. za drugim byłam przygotowana i wrażenie zrobiło to-to na mnie średnie. element zaskoczenia był niezły ^u^
jeżeli czegoś nie rozumiesz, możesz rozumieć to jak chcesz.